نظر احترام و محبّت به قبيلهء بنى اسد مىنگرند » . « 1 » بنى اميّه طايفه‌اى از قريش ، كه نسب آنان به اميّة بن خلف از فرزندان « عبد شمس » مىرسد . اميّه از دشمنان سرسخت پيامبر اسلام « ص » بود و فرزندان او و كلا بنى اميّه همواره با بنى هاشم مخالف و كينه‌توز بودند . « 2 » با پيامبر به نحوى ، با على « ع » به نحو ديگر و با امام حسن و امام حسين « عليهما السلام » و ساير ائمه به گونهء ديگرى خصومت مىورزيدند . رسول خدا « ص » آنان را لعنت كرد . در قرآن ، « شجرهء ملعونه » ( سورهء اسراء آيه 60 ) به بنى اميّه تفسير شده است . « 3 » اين دودمان ، با عترت پيامبر و آل على دشمنى شديد داشتند و بزرگانى از آنان در جنگهاى صدر اسلام به تيغ مسلمانان كشته شده بودند . يزيد و معاويه از نسل اينان بودند كه آن دشمنيها را با على و آل على نشان دادند . « اينان از زمان معاويه در سال 41 هجرى به حكومت رسيدند و تا سال 132 هجرى حكومت داشتند و مركز حكومتشان در شام بود . به تبع حكومتهاى روم و فارس ، بساط و تشريفات و تجمّلات و عيش و نوشهايى راه انداخته بودند . بعضى از خلفاى بنى اميّه عبارت بودند از : معاويه ، يزيد ، مروان ، عبد الملك ، وليد ، سليمان ، عمر بن عبد العزيز ، هشام و . . . كه با مروان حمار ، اين سلسله منقرض شد ، در جريان قيام ابو مسلم خراسانى . » « 4 » مدّت حكومتشان هزار ماه « 5 » بود ، از زمان امام حسن مجتبى « ع » تا زمان روى كار آمدن سفّاح ، يعنى 90 سال و 11 ماه و 13 روز دقيقا طول كشيد . بعضى آيهء « لَيْلَةُ الْقَدْرِ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ » را بر هزار ماه حكومت آنان تأويل كرده‌اند . « 6 » ابو سفيان ، در اولين روز به خلافت رسيدن عثمان به او توصيه كرد كه : پس از قبيلهء تيم و عدى ( كه أبو بكر و عمر از آن بودند ) اينك حكومت به دست تو افتاده است ، آن

--> ( 1 ) - دايرة المعارف تشيّع ، ج 3 ، ص 340 . ( 2 ) - ر . ك : « النزاع و التخاصم بين بنى اميّة و بنى هاشم » از : مقريزى . ( 3 ) - سفينة البحار ، ج 1 ، ص 46 . ( 4 ) - معارف و معاريف ، ج 1 ، ص 412 . دربارهء وقايع زمان خلفاى بنى اميّه و شناخت آنها ، از جمله رجوع كنيد به : تتمة المنتهى ، شيخ عباس قمى و نيز منتهى الأرب ( ترجمه ) جلد 5 و 6 . ( 5 ) - كتاب « هزار ماه سياه » شرح جنايات امويان را در بردارد . نيز ر . ك : « شيعه و زمامداران خودسر » ترجمهء « الشيعة و الحاكمون » از محمد جواد مغنيه . ( 6 ) - مروج الذّهب ، ج 3 ، ص 235 .